ZIEMIA POD UPRAWĘ

W pierwszej połowie XIX w., w celu uzyskania ziemi pod uprawę, lasy wykarczowano. Wska­zują na to ślady pyłków zbóż i chwastów. Również dane paleośrodowiskowe z analiz osadów jeziornych potwierdzają zmiany składu i zasięgu lasów w wyniku działalności koloni­zatorów. Gajewski i in. (1985) analizowali dane pochodzące z trzech jezior w północ­no-zachodniej części stanu Wisconsin. Po 1850 r. znacznie zmalał udział pyłków drzew, co wskazuje na wylesienie. Jednocześnie wzrosła ilość pyłków traw i pojawiły się inne ślady świadczące o zaburzeniach równowagi w śro­dowisku na skutek rozprzestrzeniania się rol­nictwa. Badania prowadzone we wschodniej części Stanów Zjednoczonych, wskazujące na wylesianie związane z europejskim osadnict­wem, omówił Davis (1984).

W STRONĘ ROZWOJU

Po wojnie domowej, w latach sześćdziesiątych XIX w., wykarczowano tylko 19,5 min akrów, a w siedemdziesiątych następne 49,3 min. Większość wylesień nastąpiła na wschodnim wybrzeżu, na południe od Wielkich Jezior. Whitney (1994) uważał, że do zaniku lasów przyczynił się rozwój rolnictwa (powstanie prywatnych gospodarstw), rozwój przemysłu drzewnego oraz zapotrzebowanie na drewno opałowe. Wszystkie trzy powody wystąpiły równocześnie (Williams, 1989). Wielu wczes­nych osadników było jednocześnie drwalami i rolnikami, a na farmach używali drewna do różnych celów, m.in. na opał i do budowy ogrodzeń. Korzystali z dobrodziejstw lasu w całkiem inny sposób niż Indianie. Szczególnie poszukiwane było drewno sosny wejmutki (Pinus strobus), m.in. do konstrukcji masztów. Z powodu wyczerpania się zasobów drewna \ w Anglii  do połowy j XVII w. rozwijał się eksport wyrobów przemys­łu drzewnego.